AŞK HAKKINDA

Aşk hakkında birkaç kelime yazmak istiyorum.

 Aslında bu konuda söz edecek en son kişilerden biri benim… Neden mi? 16 yaşında genç bir lise öğrencisi olarak birçok şiire imza atmış bulunmaktayım. Hangimiz çocukluk dönemlerimizden ergin birey olmaya geçiş evremizde böyle şeyler yaşamadık ki? Hele ülkemizde okuyucu sayısından daha fazla yazar sayısı türemişken. Şiir dediğimiz olay metaforlardan, imgelerden oluşan lirik cümlelerin bir araya getirilmesi olayıdır. Lakin anlamlı ve kafiyeli 4 satırı alt altta getirerek oluşturduğumuz cümlelerle şairlik yaptık. Kimimiz sevdiği şarkı sözlerinde ç’alıntılar bile yaptı.

Bu zamanlardan birinde bende yeni kız arkadaşlarım olmaya başladığında farklı şeyler söylemek adına ilk olgun olmayan cümlelerimi kurmaya başladım. Başta sevdiğim şairleri taklit etmeye çalıştım. Çokça okudum çokça yazdım.

Takip eden günlerde daha iyi cümleler kurmaya başlamıştım. Yazdığım tek bir satırı gidip kız arkadaşıma okudum. Kimi ne bayıldı kimi ne burun kıvırdı. Yine de hiçbirine kötü demedi. Beni kırmamak içindi sanırım. Günler su gibi akıp geçmesinin ardından sonra yazmak alanında kendimi geliştirmek adına yaptığım çalışmalar artık kız arkadaşımı sıkmaya başlamıştı. Hâlbuki benim ilham perim onun yüzü gözü sesi nefesiydi... Benden sıkıldığının farkındaydım aramızdaki problemi bir türlü çözemiyorduk, başta iyi gelen anlar şimdi ıstırap veriyordu sanki ona.

Sonunda bu ıstırabın nasıl son bulduğuna gelirsek. Sevgi ve sevgili avucunun içindeki bir kuş gibidir. Çok sıkarsan ölür. Serbest bırakırsan uçup gider… İşte benim ilham perim ellerimden uçup gitmişti. Yaram açılmıştı ama derinleşmesi arkadaşımın avucuna konması ile daha da artmıştı. Bu ilk ayrılıktı ama belli ki son olamayacaktı… Hayatımızda çoğu kez aldatılırız sadece sevgili olduklarımız neden bu kadar derin yara bırakır?

Şimdi ben 22 yaşında mühendis ve yazar olamaya çalışan genç bir üniversite öğrencisiyim. Şuan derslerim var ve hala yazıyorum. Hala sevebiliyorum. Mutlu olmadığımı sanıyorlar. Üzgün durduğumu söylüyorlar. Neden böyle yaptığımı bilmiyorlar.

Üzgün değilim. Sadece gülemeyecek kadar mutluyum ve saadetimi ciddiye alıyorum.